Διάλογοι στη Βουλή 27-9-11

Ένας βουλευτής: Είναι γομάρια οι βουλευτές, χαράτσια που μας βάζουν
και νόμους υπογράφουνε χωρίς να τους διαβαζουν.

Πρόεδρος: Είσαι θρασύς συνάδελφε αλλά και αγενής,
που ρίχνεις το επίπεδο τ’ελλνικής Βουλής.

Βουλευτής: Οι όνοι είναι χαμηλοί, δεν ξαναλέω γομάρια
γιατί’ναι όντως πιο ψηλά της Πίνδου τα μουλάρια.
Έτσι το επίπεδο ανεβαίνει
κι είμαστε κι οι δυο φχαριστημένοι.

Για τα χαράτσια στα ακίνητα 27-9-11

Πάγκαλος: Δε δυναμαι κυρ Υπυουργέ να δώσω το χαράτσι.

Βενιζέλος: Μήπως θα το πληρώσω εγώ; Λοιπόν είμαστε πάτσι.
Στο κάτω κάτω της γραφής, μη σε τρομάζει ο νόμος.
Ο χρόνος της παραγραφής, για εμάς περνά συντόμως.

Οικογενειακή σκηνή 27-9-11

Η σύζυγος: Ο φουκαράς Πρωθυπουργός πόσο πολύ κουράζεται,
να τρέχει στο εξωτερικό για το λαό να νοιάζεται!
Θα φέρει άραγε για εμάς κανένα θησαυρό;
Ο σύζυγος: Βρε έδωσε και το βρακί και συ ζητάς ευρώ;

27-9-11

Το τραγούδι του τσιγγάνου Ι2-9-11

Μες σε σκηνή γεννήθηκα, εκεί και θα πεθάνω,
στο χωματένιο στρώμα μου έρωτα κι ύπνο κάνω.
Δεν μ’απειλούνε οι σεισμοί, ας τρέμουνε τα όρη,
δεν με τρομάζει η ΔΕΗ και των δημάρχων φόροι.

Ρ ε φ ρ α ί ν
Νάναι καλά η Τρόικα, καλά κι Βενιζέλος
που σ’όλα τα ακίνητα εβάλαν βαρύ τέλος.

Δε θέλω σκάλες κι ασσανσέρ, σαλόνια και μπαλκόνια,
στήνω σκηνή σε ρέμματα που κελαηδούν τ’αηδόνια.
Πώς έχουνε ακίνητα αφού η γη κινείται
και η σκηνή μου η κινητή σκληρά περιφρονείται;

Ρ εφ ρ α ί ν
Νάναι καλά η Τρόικα, καλά κι Βενιζέλος
Που σ’όλα τα ακίνητα εβάλαν βαρύ τέλος.

Χαίρε γλυκό μου αντίσκηνο κιτρινοκαπνισμένο,
που όπου βρεθώ σε δυο λεπτά σπιτάκι έχω στημένο.
Απ’έξω σου είμ’ελεύθερος και μέσα σου επίσης,
κανένας δεν με κυνηγά καπνίσεις δε καπνίσεις.

Κι αν τολμήσει ο Βενιζέλος
και σ’εσέ να βάλει τέλος,
με κοντάρι σηκωμένο
πάντα θα τον περιμένω,
να του πω: Κυρ υπουργέ,
είμ’εδώ μολών λαβέ.

Ι2-9-11

Ειδικές διατάξεις για τους συνταξιούχους 7-9-11

Βενιζέλος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης:

-Όλοι οι συνταξιούχοι μας μπαίνουν σε εφεδρεία
και στο εξής θα κρίνονται με αξιοκρατία.
Κάθε χρονιά θα εκτελούν συνταξιούχων χρέη
μονάχα οι ογδοντάρηδες αν είν’ακόμ’ακμαίοι.
Όσοι τα ογδόντα πέρασαν ας έχουν…μνήμη αιώνια,
καλά φάγαν και ήπιανε ας φάνε και τα εγγόνια.
Οι άλλοι ώσπου να φτάσουνε το ογδοηκοστό
θα μπούνε σ’ένα πρόγραμμα πολύ-πολύ σφιχτό.
(Δεν ημπορείς να κάθεσαι να πίνεις και να τρως
και να’ναι πάντα δίπλα σου …τα χάπια κι ο γιατρός.)
Ένα εισιτήριο δωρεάν χωρίς επιστροφή
κάθε πρωί θα παίρνουνε να παν να βρουν τροφή.
Εκείνοι που’ναι τυχεροί και σ’επαρχία ζούνε
θα ψάχνουν ό,τι τρώγεται μες στους αγρούς να βρούνε.
Οι άλλοι οι τυχερότεροι που μένουν σε ακτές
θα ρίχνουνε τ’αγγίστρι τους ακόμα και γιορτές.
Κι εκείνοι που΄ναι άτυχοι και ζούνε μες τις πόλεις
θα παίρνουν το αντίδωρο από τις μητροπόλεις
κι όποιος μπορεί, με άδεια του δήμαρχου θα πάει
να ψάξει μες τους κάδους του για νάβρει και προσφάι.
Γι’αυτό εάν δεν απεργούν οι οδοκαθαριστές
οι κάδοι θα αδειάζουνε μονάχα τις γιορτές.
Κι όποιος αντέξει βέβαια και φτάσει τα ογδόντα
θα βεβαιώσει το ΑΣΕΠ πως έχει τα προσόντα
να πάρει και τη σύνταξη…προβλέπω σε δραχμούλες
κι ύστερα…γεια βρυσούλες μου κι εσείς κοντοραχούλες.
Οι ταξιτζήδες βέβαια αγγούρι άλλο θα φάνε
αν τώρα στον Ραγκούσειο το νόμο κόντρα πάνε.
Κάθε ταξί δυο ουκρανές συνοδηγούς θα έχει
να ελέγχουνε τον οδηγό στη πόλη μέσα αν τρέχει.
Κι ύστερα απ’τη δουλειά θα βγούν με απατήσεις τόσες,
που όλων των ταξιτζήδων μας θα λυώσουνε κι οι γλώσσες
κι αν έτσι κάποιοι αντέξουνε στη σύνταξη να βγούνε
εδώ θα είναι το ΠΑΣΟΚ να ρθουν να μας το πούνε.
7-9-11