Μες σε σκηνή γεννήθηκα, εκεί και θα πεθάνω,
στο χωματένιο στρώμα μου έρωτα κι ύπνο κάνω.
Δεν μ’απειλούνε οι σεισμοί, ας τρέμουνε τα όρη,
δεν με τρομάζει η ΔΕΗ και των δημάρχων φόροι.
Ρ ε φ ρ α ί ν
Νάναι καλά η Τρόικα, καλά κι Βενιζέλος
που σ’όλα τα ακίνητα εβάλαν βαρύ τέλος.
Δε θέλω σκάλες κι ασσανσέρ, σαλόνια και μπαλκόνια,
στήνω σκηνή σε ρέμματα που κελαηδούν τ’αηδόνια.
Πώς έχουνε ακίνητα αφού η γη κινείται
και η σκηνή μου η κινητή σκληρά περιφρονείται;
Ρ εφ ρ α ί ν
Νάναι καλά η Τρόικα, καλά κι Βενιζέλος
Που σ’όλα τα ακίνητα εβάλαν βαρύ τέλος.
Χαίρε γλυκό μου αντίσκηνο κιτρινοκαπνισμένο,
που όπου βρεθώ σε δυο λεπτά σπιτάκι έχω στημένο.
Απ’έξω σου είμ’ελεύθερος και μέσα σου επίσης,
κανένας δεν με κυνηγά καπνίσεις δε καπνίσεις.
Κι αν τολμήσει ο Βενιζέλος
και σ’εσέ να βάλει τέλος,
με κοντάρι σηκωμένο
πάντα θα τον περιμένω,
να του πω: Κυρ υπουργέ,
είμ’εδώ μολών λαβέ.
Ι2-9-11
