Κάθε φορά που το παιδί δυσκολεύεται, πάει και βρίσκει το πιο τρυφερό αποκούμπι που έχει στον κόσμο, τη μάνα και της λέει τους καημούς του.
Γιώργος:
Σαν το χαλάζι πέφτουν τα βόλια
και από ξένους κι από δικούς,
βάστα καρδιά μου φτωχή και δόλια
που ζεις μ’ανθρώπους τόσο κακούς.
Όλοι έχουν πέσει για να με φάνε,
γιατί με βρήκαν και μαλακό,
οι συνεργάτες με κυνηγάνε
που από μένα είδαν καλό.
Απότομα:
Μα έχω μεγάλο πολύ το πείσμα,
είναι ο νους μου πολύ λαμπρός,
και αν ακόμη μου κάνουν κλύσμα
θα οπισθοχωρήσω… προς τα εμπρός.
Μάργκαρετ:
Ακούς παιδί μου αυτά που λες;
Μωρό μου νοιώθεις τι κάνεις τώρα;
Μήπως οι έγνοιες σου είναι πολλές;
Στα γόνατά μου κάθισε τώρα.
Θα σου πω ένα παραμύθι:
Μια φορά κι ένα καιρό
το μικρό μου αποκοιμήθη
κι είδε όνειρο πικρό.
Βλέπει να’ναι μυρμηγκάκι,
μα αυτό θέλει να πετά,
κι η ευχή του σε λιγάκι,
πιάνει κι έβγαλε φτερά.
Ανεβαίνει πα στα χόρτα,
κάνει βηματάκια λίγα,
κάτω αφήνει πια το χώμα,
μα η χαζή μυγοσκοτώστρα
το επέρασε για μύγα
και το κάνει αμέσως λυώμα.
Μα εσύ’σαι αετός,σαΐνι
που σου πρέπουν πολλά «ζήτω».
(σκεφτική)
Μήπως έγκυος είχα μείνει
όταν μύρισα ένα βλήτο;
3-11-11
Ετικέτες: Γιωργάκης, Μάργαρετ, Παπανδρέου
