Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά κι αρχή κακός μου χρόνος…
(Μα αμέσως αλλαξοστράτισε)
Γιατί έχομε πρωτοχρονιά στη μέση του χειμώνος;
Την απορία μου αυτή από μικρός την είχα,
που κάθε πρώτη της χρονιάς υπόφερα από βήχα.
Παρόμοια ερωτήματα πολύ μ’απασχολούσαν
κι οι άσχετοι που μ’άκουγαν την κεφαλή κουνούσαν.
Γιατί κατά την μέτρηση αρχίζομ’απ’το ένα,
αφού απ’το ένα πιο μπροστά υπάρχει το κανένα;
Σε τέτοιες δύσκολες στιγμές του φωτεινού νοός μου
που’βλεπε τα προβλήματα της γης κι όλου του κόσμου
και δε φαινόταν πουθενά αχτίδα κάποιας λύσης,
μία φωνή, μου έλεγε: -Συ μόνος θα τα λύσεις.
Θ’αρχίσεις απ’τα χαμηλά και εύκολα βεβαίως,
θα φύγεις απ’ Αμερική, θα γίνεις ευρωπαίος,
θα πας να εγκατασταθείς στη γη τη ελληνίδα,
που ήταν του πατέρα σου παλιότερα πατρίδα,
και τώρα ζει ένας λαός με χαμηλό εκιού,
γιατί μ’αλεύρι τρέφεται φτηνού καλαμποκιού,
κι ως έλεγε ο πατέρας σου χορταίναν με μπομπότα,
από εκεί Γιωργάκη μου θ’αρχίσεις πρώτα-πρώτα.
Θα πλύνεις πιάτα στην αρχή,σχολεία θα καθαρίσεις,
να μάθεις λίγα ελληνικά, παιδεία ν’αποκτήσεις.
Εκεί απ’τον πατέρα σου θα γίνεις υπουργός
κι από ευκολόπιστο λαό θα βγεις πρωθυπουργός.
Αν, να διαλέξεις υπουργούς καλούς, δε θα μπορέσεις
σε δύο-τρία τέρμινα, στα σίγουρα θα πέσεις.
Κι έπεσα όπως πέφτουνε τα χαλασμέν’αχλάδια
γιατί οι υπουργοί που έβαλα ήταν πολύ στραβάδια.

Ποτέ μου δεν ξεχώρισα το έλλειμμα απ’το χρέος
κι αυτό ήταν το αδύνατο σημείο μου βεβαίως.

Μα οι υπουργοί μου έφταιξαν για το δικό μου πέσιμο,
και αν μπορούσα σήμερα θα τρώγαν ένα…δέσιμο!!

Μα είμαι όπως πάντοτε με απορίες γεμάτος:
Σε κάθε μας κατήφορο υπάρχει κάποιος πάτος;
Ήμουν εγώ πρωθυπουργός ή ήμουν ναι και νο
κι όλοι αλωνίζαν να στηθεί το χάος το κενό;
Γιατί αντεξουσιαστής και να’χω εξουσία;
(για εξυπνάδα το’πα αυτό ή απ’ανοησία;)
Γιατί το δημοψήφισμα τ’αποφασίζω εγώ
και βγαίνει ξένος πρόεδρος και λέει: -Το καταργώ;
Γιατί δεν είμαι ο ίδιος που ήμουνα προ έτους;
Γιατί να έχω μέσα μου απόψεις αντιθέτους;
Πώς τα’βλεπα όλα πράσινα στη γαλανή μας χώρα
και τώρα,ζώντα κι άψυχα τα βλέπω μαυροφόρα;
Αφού μου είπαν κι εμαθα ποια είναι η αλήθεια
γιατί να λέω ψέμματα και άλλα παραμύθια;
Άλλοι με παραιτήσανε ή έφυγα μονάχος;
Πλειοψηφία έχοντας, γιατί έφυγα ο βλάχος;

Γιατί ένας χρόνος έρχεται κι ο άλλος μένει πίσω;
Και πότε θα τον ξαναβρώ για να τον ξαναζήσω,
να κάμω όσα δεν έκαμα κι όσα έκαμα να σβήσω;
Πώς στο ριπλέι να ξαναμπώ,πατώντας το κουμπί;
Ω μάι Γκοτ, στη χώρα αυτή, του μπη όρ νοτ του μπη;

Ένας άνεργος: Αν σ’έβρισκα, θα σου’λεγα το ποιο και που θα μπει.

Και ξάφνου ακούστηκε η φωνή λαού με ένα στόμα:
Θεέ μου με τέτοιους αρχηγούς πώς ζούμε εδώ ακόμα;
31-12-11

Τον ντόκτορ Τόνυ ερωτώ: -Τι βλέπεις ρε παιδί μου;
-Βλέπω να μοιάζει το μωρό του φίλου Παπαδήμου.
Κι ο ντόκτορ Τζώρτζης απαντά: -Είν’το πεδίο σκούρο,
πολύ θολό, μου φαίνεται πως βλέπω Διαμαντούρο.
Κι η Μέρκελ εσχολίασε: -Περίπτωσις διδύμων.
Θα’χουμε δυο πρωθυπουργούς :Λουκάν και Παπαδήμον.

Ο Βενιζέλος βρίσκεται κι αυτός στο μαιευτήριο
και λέει με ύφος σοβαρό μα και πολύ μυστήριο:
-Θαρρώ, πως αν παραταθεί η δυστοκία συτή,
θα φέρω εγώ πρωθυπουργό συρμένο απ’τ’αυτί.

Πατέρας: -Γελώ, γιατί προσμένουμε κυβέρνηση κοινή
κι όλα τα κομματόσκυλα τα κλειστήκαν στο μαντρί,
το’να τα’άλλο να δαγκώνει
και κανείς να μην ιδρώνει.
Γελώ γιατί γλυτώσαμε απ’τη χρεοκοπία,
χωρίς χαράτσια άλλα πια, χωρίς φορολογία,
Θα πάω για ύπνο ήσυχος με δίχως το πρωί
να τρέμω μη μου κόψει το ρεύμα η ΔΕΗ.
Γελώ γιατί θ’αρχίσουνε χιλιάδες οι δουλειές
κι ανέργους πια δε θα’χουνε και χρέη οι φαμελιές.
Θα ξαναξεκινήσουνε τα έργα τα μεγάλα,
θα’ν τα παιχνίδια τίμια, κυρίως με τη μπάλα,
θα φέρουν πίσω τα λεφτά οι φοροκλέφτες όλοι
και θα γεμίσει με ευρώ το κάθε πορτοφόλι.
Γελώ λοιπόν για όλα αυτά κι άλλα που δε θυμάμαι,
…μα σήμερα όμως σίγουρα δεν έχομε να φάμε.

Παιδί: -Ήξερα πως αλτσχάιμερ, παθαίνουν τα γερόντια,
που’χουν τα χρόνια τους πολλά και λιγοστά τα δόντια.
Φαίνεται, πως η άνοια απ’τα πολλά τα ζόρια
χτυπάει και τα μεσήλικα κορίτσια και αγόρια.
Πάντως σε παραδέχομαι για ένα μόνο πράμα:
Στης απιστίας τον καιρό, συ καρτερείς το θάμα.
7-11-11

Γιώργος:
Σαν το χαλάζι πέφτουν τα βόλια
και από ξένους κι από δικούς,
βάστα καρδιά μου φτωχή και δόλια
που ζεις μ’ανθρώπους τόσο κακούς.

Όλοι έχουν πέσει για να με φάνε,
γιατί με βρήκαν και μαλακό,
οι συνεργάτες με κυνηγάνε
που από μένα είδαν καλό.
Απότομα:
Μα έχω μεγάλο πολύ το πείσμα,
είναι ο νους μου πολύ λαμπρός,
και αν ακόμη μου κάνουν κλύσμα
θα οπισθοχωρήσω… προς τα εμπρός.

Μάργκαρετ:
Ακούς παιδί μου αυτά που λες;
Μωρό μου νοιώθεις τι κάνεις τώρα;
Μήπως οι έγνοιες σου είναι πολλές;
Στα γόνατά μου κάθισε τώρα.
Θα σου πω ένα παραμύθι:
Μια φορά κι ένα καιρό
το μικρό μου αποκοιμήθη
κι είδε όνειρο πικρό.
Βλέπει να’ναι μυρμηγκάκι,
μα αυτό θέλει να πετά,
κι η ευχή του σε λιγάκι,
πιάνει κι έβγαλε φτερά.
Ανεβαίνει πα στα χόρτα,
κάνει βηματάκια λίγα,
κάτω αφήνει πια το χώμα,
μα η χαζή μυγοσκοτώστρα
το επέρασε για μύγα
και το κάνει αμέσως λυώμα.

Μα εσύ’σαι αετός,σαΐνι
που σου πρέπουν πολλά «ζήτω».
(σκεφτική)
Μήπως έγκυος είχα μείνει
όταν μύρισα ένα βλήτο;
3-11-11

Μ’ένα μου κίνημα
λύνεται η ευρωζώνη,
μ’ένα μου μήνυμα
πέφτει και το παντελόνι
των πασάδων ευρωφόρων
και λαών λιμοκοντόρων.

Χαμογελώ κι οι βουλευτές μου ψέλνουν νικητήρια,
μιλώ, απειλώ και πέφτουνε σειρά χρηματιστήρια.
Κανείς Τρισέ ή Σαρκοζί ή Μέρκελ ή Ομπάμα
με μια τους λέξη βραδυνή εκάμαν τέτοιο θάμα.

Είμ’ο Γιώργος ο μεγάλος,ο ωραίος,
είμαι το παιδί το γελαστό,
που μου κόβουνε ακόμα και το χρέος
και μου λεν κι ευχαριστώ.

Ένας πολίτης: Παλιός ο λόγος και γνωστός σ’όλη την οικουμένη:
Τρεις Λουδοβίκοι στη σειρά,χαζός ο τρίτος βγαίνει

1-11-11

Δημοσιογράφος: -Πρωθυπουργέ, τι πέτυχες κει πέρα στις Βρυξέλλες
που ήτανε μπαρμπέρηδες και δυο ωραίες κοπέλλες;
Πρωθυπουργός: -Η μία ήταν όμορφη, η άλλ’ήταν στρυφνή
και μ’ανεβοκατέβαζε στο πιο στενό σκαμνί.
Κρατούσε στ’άγριο χέρι της με πείσμα το ψαλίδι
και τρείς φορές κινδύνεψα να χάσω το’να φρύδι.
Η άθλια λοξοκοίταζε και το μουστάκι ακόμα,
μα να μιλώ δεν μ’άφηναν, μου κλείσανε το στόμα.
Βεβαίως ήταν δίπλα μου κι ο κύριος Βενιζέλος
ωσότου το μαρτύριο επήρε ένα τέλος.
Οι βόρειοι σιχαίνονται τις ελληνίδες τρίχες
κι ας έχουν άλλοι νότιοι μακριά μαλλιά δυο πήχες.
Μου κόψαν τα μισά μαλλιά απ’τη λευκή μου κόμη
χωρίς καν να ζητήσουνε την ταπεινή μου γνώμη.
Θ’αερίζεται έτσι πιο καλά, μου είπαν,το κεφάλι,
μα θέλει όμως προσοχή μη μεγαλώσουν πάλι.
Γι’αυτό θα στείλουν δίπλα μου μονίμως μπαρμπεράκια
να βλέπουν άλλοι τα μαλλιά και άλλοι τα μουστάκια.
Φοβάμαι μην ελέγχουνε το τριχωτό μου όλο
και ψάξουν και ξυρίσουνε ακόμα και τον κώλο.
Δημοσιογράφος στον Βενιζέλο:
-Κυρ υπουργέ υποφέρουνε δω πέρα όλοι οι τόποι
κι εσείς πάτε για ξύρισμα και τα λοιπά σ’Ευρώπη;
Βενιζέλος:-Μιλάει με παραβολές κάθε σοφό κεφάλι,
να μη μπορούν, τα λόγια του να διαστρεβλώνουν άλλοι.
27-10-11

…Βλέπω το Γιώργο βασιλιά, άνδρα σοφόν και ρήτορα
και βλέπω δίπλα την Μιμή σεμνήν βασιλομήτορα.

…Θα αδειάσουνε οι τράπεζες Αμερικής κι Ευρώπης
και θα γεμίσει η Πειραιώς, Φαρσάλων και Ροδόπης.

…Όλες οι βρύσες έχουνε κανάλια τρία μεγάλα
και τρέχει ασταμάτητα νερό, κρασάκι, γάλα….

Σταμάτησε το διάβασμα και το μάτι του έπεσε σε μια νταμιζάνα
που την έφεραν χθες δυο καλογέροι, γεμάτη κόκκινο μοσχάτο.
Η νταμιζάνα ήταν άδεια τώρα.

Την άλλη μέρα τον επισκέφτηκε πάλι. Ήταν ήρεμος, γαλήνιος είχε ανοίξει
το τετράδιο κι ήταν σκυμμένος πάνω στο χαρτί. Μουτζούρωσε όσα έγραψε χθες
και βυθισμένος στους οραματισμούς του άρχισε να γράφει:

…Βλέπω, θηλάζει ένα μωρό της μάνας το βυζί
…κι ο ΣΔΟΕ ζητάει απόδειξη σα να΄ναι μαγαζί.

…Βλέπω μια μπότα φοβερή που μας πατάει στο στήθος..
-Φέρε κρασί Απόστολε κι ο κόσμος είναι .. μύθος.

Πετάει την πένα και πάει και φέρνει μια νταμιζάνα που την είχε κρυμμένη για ώρα ανάγκης.
Την άδειασαν σε λίγα λεπτά.
Τι βλέπεις τώρα γέροντα; Ρωτάει ο Απόστολος. Γράψε.
Ο Πανίσιος γράφει.

-Βλέπω πολύ καλά τώρα,
Την κάθε πόλη καθαρή στο ηλιοφώς να λάμπει
να δένουνε χρυσούς καρπούς και τα βουνά κι οι κάμποι.

Εσύ τι βλέπεις Απόστολε;
Ο Απόστολος γράφει:
-Βλέπω γαλέρες να’ρχονται καλούδια φορτωμένες,
με ζώνουνε δυο κοπελιές αχ αχ καταραμένες, ευλογημένες. (διαγράφεται το καταραμένες)
20-10-11

Πρόεδρος: Είσαι θρασύς συνάδελφε αλλά και αγενής,
που ρίχνεις το επίπεδο τ’ελλνικής Βουλής.

Βουλευτής: Οι όνοι είναι χαμηλοί, δεν ξαναλέω γομάρια
γιατί’ναι όντως πιο ψηλά της Πίνδου τα μουλάρια.
Έτσι το επίπεδο ανεβαίνει
κι είμαστε κι οι δυο φχαριστημένοι.

Βενιζέλος: Μήπως θα το πληρώσω εγώ; Λοιπόν είμαστε πάτσι.
Στο κάτω κάτω της γραφής, μη σε τρομάζει ο νόμος.
Ο χρόνος της παραγραφής, για εμάς περνά συντόμως.

27-9-11