Συμβάν ιερόν και ευτράπελον 25-05-2009

Στου Προφήτη Γεδεών
τον νεόκτιστον ναόν,
δυο παπάδες μπαγλαμάδες,
έχουν μπλέξει σε καυγάδες.
-Χάσου παπαΧριστόφορε,  φωνάζει ο παπαΓιάννης,
γιατί κηδεία σήμερα δε πρόκειται να κάνεις.
-Μα είναι γνωστός μου ο κοιμηθείς,του απαντά ο άλλος.
-Τότε να σε συλληπηθώ, μα εγώ ως πιο μεγάλος,
επήρα την απόφαση μόνος να τον διαβάσω
και χάσου από τα μάτια μου προτού σου φάω το ράσο.
-Βαρειές κουβέντες μου μιλάς, φύγε απ’το μαγαζί
γιατί θα θάψω αυτόν εδώ και σένανε μαζί.
Έτσι οι παπάδες μάλωναν και τρέμανε τα γένεια
μες το ναό και στου νεκρού μπροστά την οικογένεια.
Και ο προφήτης φώναξε και κόπηκε ο αγώνας:
-Χαθείτε παλιογάϊδαροι, δικός μου ο αχυρώνας.
Ο Γεδεών δεν ήτανε, που φώναξε, βεβαίως
μα ένας χεροδύναμος, χοντρός παπάς κι ακμαίος.
25-05-2009

Μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου ο Εφραίμ προσεύχεται 30-09-2008

Στο περιβόλι σου Κυρά με πήρες περβολάρη,
μα εγώ φτωχός και ταπεινός ζητώ σου μία χάρη.
Βαριά η καλογερική, πικρή κι η μοναξιά,
βόηθα κυρά μου να’ρχονται τα πάντα δεξιά.
Να φτάνουν τα ρουσόπουλα,
να δείχνω τα χρυσόβουλα
και να μου δίνουν όβολα.
να απλωθεί η κραταιά και δεξιά σου χειρ
κι όλοι οι εχθροί οι ασεβείς να παν κατά σιχτίρ.

Εφτά καλόγεροι ψέλνουν

Εφραιμέσθω τα βατόπεδα,
αυξανέσθω τα οικόπεδα,
διαολέσθω τα …παλιόπαιδα.
Αμέσως φωνή ηκούσθη εξ ουρανού¨
Ανοίχτε της κολάσεως οι φοβερές οι πόρτες
κι όλοι οι ψευδοκαλόγεροι να μπούνε μέσα οι μόρτες.
Μα πρώτα να μπαγλαρωθούν σε σκοτεινά μπουντρούμια
κι όχι να τρώνε άνετα στο όρος τα λουκούμια.

30-09-2008

Η συνάντηση 30-09-2008

Τρεις υπουργοί γενναίοι κινούν πουρνό-πουρνό
να παν να προσκυνήσουν στο άγιο βουνό.
Εκεί  π’ανηφορίζαν το θεό παρακαλούν
το δρόμο να τους δείξει καλόγερο να βρουν.
Σαν υπουργοί το λέγαν σαν άγιοι εισακουστήκαν
και σ’ένα σταυροδρόμι καλόγερο εβρήκαν.
Το μήνυμά σας πήρα, τους λέει, στο κινητό
και ήρθα να σας δείξω το δρόμο το σωστό.
Από το σταυροδρόμι αρχίζουν πολύ δρόμοι.
Αυτό το καλντερίμι το ανηφορικό
που’ναι γεμάτο αγκάθια, σας βγάνει στο λαό.
Το πετρομονοπάτι που το σκεπάζουν σκοίνοι
και είν’όλο παγίδες πάει στη δικαιοσύνη.
Αυτό το μακρυνάρι με τις πολλές στροφές
πηγαίνει στη θυσία που λένε κι οι γραφές.
Εγώ έχω τη γνώμη σε τούτο να μη πάτε
γιατί την κεφαλή σας σε λίγο θα χτυπάτε.
Προσωπικό συμφέρον και η φιλοδοξία
προσφέρονται ως πρώτα να γίνουνε θυσία.
Κι εγώ αυτό το πήρα ως νέος μοναχός
πάει και μια λίρα που’χα και γύρισα φτωχός.
Αυτή η μεγάλη στράτα που σας χαμογελάει
αν το’χετε ακούσει στο Βατοπέδι πάει
Διαλέξετε και πάρτε, αυτοί’ναι όλοι οι δρόμοι.
Κι οι υπουργοί αμέσως φωνάξαν με μια γνώμη:
-Στο βατοπαίδι πάμε, εκεί θα’ναι ωραία.
-Τότ’έρχομαι μαζί σας να κάνουμε παρέα.
-Μα πρώτα ας συστηθούμε. Εγώ’μαι ο Θοδωρής
αυτός είν’ο Βαγγέλης κι εκείνος ο Πετρής.
-Χάρηκα που σας πάω στον κήπο της Εδέμ
κι αν έχετε ακούσει εγώ’μαι ο Εφραίμ.

Χαιρετισμοί του πατρός Εφραίμ Ηγουμένου της Μονής Βατοπεδίου 10-09-2008

Άγγελος  πρωτεργάτης κυβερνόθεν επέμφθη

Για να πει στον Εφραίμ χαιρετίσματα.

Χαίρε Εφραίμ που ανοιχτά έχεις μυαλά,

Χαίρε αδελφέ που δε χάνεις κιλά,

Χαίρε ω χαίρε που θα φάμε καλά.

Χαίρε που ψέλνεις καλά το τροπάρι,

Χαίρε σου φέρνω άνωθεν χάρη,

Χαίρε να χαίρει όποιος θα πάρει.

Χαίρε που έχεις γερό το ποδάρι,

Χαίρε που τρέχεις ψηλά-χαμηλά,

Χαίρε ω χαίρε που θα φάμε καλά.

Λάμψας ο νους του Εφραίμ ένα βράδυ,

του ευρώ την εικόνα κρεμάσας στον τοίχο,

τη φτώχεια του στέλνει να πάει στον Άδη

και ψέλνει το Χαίρε σε πλάγιον ήχο.

Χαίρε ανόρθωσις οικονομκών της Μονής

Χαίρε κατάπτωσις μερικών της Βουλής.

Χαίρε Μονή, γη της επαγγελίας

Χαίρε άσυλο κατά της εισαγγελίας.

Χαίρε που οι κλέφτες ξυπνάν την εσπέρα

Χαίρε που κοιμούνται οι υπουργοί την ημέρα.

Χαίρε που συμβόλαια μυρίζουν χρυσάφι,

Χαίρε που γυναίκα υπουργού μας τα γράφει.

Χαίρε που ψέλνω χιλιάδες τροπάρια,

Χαίρε που παίρνω ευρώ και δολλάρια.

Χαίρε Μονή, κρύπτη απορρήτων,

Χαίρε πηγή πολλών ακινήτων.

Χαίρε που μου έδωσαν τη λίμνη Βιστωνίδα,

Χαίρε που οι καλόγεροι χορταίνουν συναγρίδα,

Χαίρε που οικόπεδα μου έκαμαν τα δάση

Χαίρε που εταιρία οφ σορ θ’αγοράσει,

Χαίρε που κατέχω Βυζαντίου διφθέρας,

Χαίρε που έχω χρυσόβουλο δέρας.

Χαίρε του κράτους νομικέ και κουμπάρε

Χαίρε που παίζεις το δώσε και πάρε

Χαίρε που η φτώχεια εδώθε απέδρα,

Χαίρε που’χεις γίνει υπουργών η καθέδρα.

Χαίρε που οι άλλοι ελπίζουν στο λόττο,

Χαίρε που δε λέω εγώ ‘’ουφ ρε  γαμώτο’’.

Χαίρε που τα παίρνουν μετρητά οι ειδήμονες,

Χαίρε που υπογράφουν βουλευτές μη νοήμονες.*

Χαίρε που μέγας εστί ο Βουλγαράκης,

Χαίρε που υπάρχει μικρός ο Γιωργάκης.

Χαίρε που λόγο δίνω μόνο στο Λόγο,

Χαίρε που έχω ό,τι θέλω να τρώγω.

Χαίρε που αδιαφανή ειν΄τα μαύρα τα ράσα,

Χαίρε που στη Μονή φανερά τρώνε πράσσα.

Χαίρε Ελλάς, χαίρε όρος το άγιον

Χαίρε ευρώ ω ευρώ μου πανάγιον.

Χαίρε όρος, αγλαόκαρπόν μου δέντρο

Χαίρε Ελλάς, παυσίλυπόν μου κέντρο.

Χαίρε Ελλάς ελλαδάρα μου

Χαίρε Μονή μονάρα μου.

Σημ.Οι δύο τελευταίοι στίχοι  ψάλθηκαν μερακλίδικα κατά το ‘’αχ μανάρα μου μπαρμπουνάρα μου’’

Γράφτηκε με αφορμή δημοσιεύματα για πούλημα ακινήτων της Μονής

με σύμπραξη ηγουμένου, υπουργών και βουλευτών.

*Βουλευτής Γερντόπουλος:’’Καλύτερα να με πουν βλάκα παρά…’’

10-09-2008

Στη λαοσύναξη για τις ταυτότητες 14-06-2000

Δεσπότης- Κύριε ευχαριστώ που φώτισες τον κόσμο επί τέλους
κι από ορθοδόξους γέμισε η πιάτσα Αριστοτέλους.
Αυτό δεν είναι σύναξη που ξέραμε ως τώρα.
Ένας σεισμός ταρακουνεί κυβέρνηση και χώρα.
Εδώσαμε το μήνυμα, το ξέρω, το’χουν πάρει
όσοι την σήμερον ζητούν, ν’αλλάξουμε τροπάρι.
Όταν θωρείς πρωθυπουργέ τέτοιες λαοσυνάξεις,
πώς το τολμάς ταυτότητα, χωρίς πίστη, ν’αλλάξεις;
Λαός-Ευλογητός συ Δέσποτα που είσαι ανάμεσά μας
και δίδαξέ μας σήμερα τα δικαιώματά μας.

Δεσπότης- Πάσα πνοή σας, αδελφοί, εμένα αινεσάτω,
Ώσπου να δούμε οι άπιστοι να πέσουν όλοι κάτω.

Ένας πιστός: – Μην είμαστε τα πρόβατα εμείς τ’απολωλότα;

Δεσπότης – Δε θέλω τέτοιοι λογισμοί να μου τρυπούν τα ώτα.

Μια πιστή – Μην είμαι εγώ πατέρα μου το Βαρλαάμ η όνος
ή όφις που απάτησε την Εύα κι ήρθε ο πόνος;

Δεσπότης – Είσαι αθώα περιστερά ή ταπεινό σπουργίτι,
που ‘ρθε να δώσει μήνυμα στον άπιστο Σημίτη,
πως δεν θα μείνει άλαλο, όταν θα το μαδήσει,
στους νόμους υπακούοντας που του’στειλε η Δύση.

Η ίδια πιστή – Μήπως μ’αυτά που κάνουμε,
Πατέρα, τώρα χάνουμε
την ταπεινότητά μας;

Δεσπότης οργισμένος – Πατέρα παντοκράτορα
μπροστά μου έχω μια πράκτορα
αυτών που μας αλλάζουνε και την ταυτότητά μας.

Απευθυνόμενος στην πιστή
- Πολύ τα πράγματα ερευνάς. Πιστή δεν είσαι άρα.
Δεν είσαι συ του Βαρλαάμ μα άλλου η γαΐδάρα.

Μιλά μόνος του – Πωπώ, Θεέ μου ήμαρτον Μα μια είν’ η ουσία:
Το ό,τι ζητάμε να’μαστε κι εμείς στην εξουσία.

14-06-2000

Πορεία-διαμαρτυρία για τις ταυτότητες 13-05-2000

Οι δεσποτάδες παν μπροστά, φωτιά παίρνουν τα ράσα
ζητώντας του πρωθυπουργού να κόψουνε τα πάσα
και λέει μπροσταρόκριος παχύς μητροπολίτης:

- “Αυτός δεν είναι ορθόδοξος, αυτός είναι σημίτης.
Του πήρε ο αντίχριστος καρδίαν και τα φρένα
κι αρνείται κάθε ακρόαση ακόμη κι από μένα.
Παιδιά μου όταν σκέφτομαι, αρχίζω πια και φρίττω,
για τι απ’τα φυλλοκάρδια του ακούω το «σταυρωθήτω».
Να μας σταυρώσει βούλεται τους ορθοδόξους  όλους,
γιατ’έχει συμβουλάτορες εβραίους και διαβόλους.”

Κι ένας πιστός εφώναξε που’χε πυκνό το μούσι:

-”Αφες αυτούς, πατέρα μου, δεν ξέρουν τι ποιούσι.
Κι αν μας χτυπά στο μάγουλο ας δώσουμε και τ’άλλο,
με του Χριστού μας σύμφωνα το λόγο το μεγάλο.
Κι αν ως εχθροί μας φέρονται, ας δείξουμε αγάπη.”

-”Ρε ποιόνε ν’αγαπήσουμε τον Κώστα τον σατράπη;”
Εφώναξεν ο “άγιος” και τράβηξε τρεις τρίχες
απ’τη λευκή γενειάδα του που ήτανε δυο πήχες.
“Αυτά τα είπε ο Χριστός τον κόσμο να καλμάρουμε,

κι εμείς δεν επιτρέπεται “επί λέξει” να τα πάρουμε.”

-” Με συγχωρείς, πατέρα μου, μα εγώ ‘χω άλλη γνώμη,
γιατί ο Χριστός μας κήρυξε στ’αλήθεια τη συγγνώμη.”

-Ύπαγε  πίσω σατανά
και μη σε ‘δω μπροστά ξανά,”
λέει ο “άγιος” και χτυπά την ποιμαντορική
τη ράβδο του στο έδαφος και σείεται η γη.

13-05-2000

Κήρυγμα αρχιεπίσκοπου 4-5-2000

( Η κυβέρνηση Σημίτη αποφάσισε να μη γράφεται το
θρήσκευμα στις νέες ταυτότητες)

Εμπρός πιστοί μου ορθόδοξοι να σκώσουμε σημαία,
ενάντια στης κυβέρνησης την άπιστη παρέα.
Αυτοί που καταπάτησαν κάθε μεγάλη αξία,
θέλουν να καταργήσουνε και την Ορθοδοξία.
Στις νέες μας ταυτότητες δεν θα ξαναγραφεί
το Χριστιανός Ορθόδοξος με Όμικρον και Χι.
Και πώς θα ξεχωρίζουμε ποιοι είναι πια μαζί μας;
Θου κύριε των Δυνάμεων φραγμόν τω στόματί μας,
μην  πούμε τίποτε βαρύ, που δεν μας πάει καθόλου,
γιατί οι λέξεις οι βαρειές είν’΄έργο του διαβόλου.
Πιστά μου τέκνα εμείς κι εσείς βεβαίως γνωριζόμαστε
γιατί ό,τι αποκτήσουμε, μαζί το μοιραζόμαστε.
Σταυρούς μεγάλους κάνουμε, δεν πράττουμε απάτες
και δεν μασάμε το ψωμί που βγάνουν ξένες πλάτες.
Τηρούμε όλες τς’εντολές περίπου και τις δέκα
κι αν κάποτε σκοντάφτουμε, ζητείστε …τη γυναίκα.
Όλη η Ελλάδα των πιστών κοινόβιο είναι μεγάλο
και την αγάπη έχουμε Θεό και τίποτ’άλλο.
Οι λέξεις που αναγράφονται ‘πα στις ταυτότητές μας
είναι βεβαίωση γι’αυτές τις ιδιότητές μας.
Μα εμείς θα αντιδράσουμε, παιδιά μου ευλογημένα,
να μη θιγούν δικαιώματα, που είναι κεκτημένα.
Σε κάθε πόλη και χωριό θα γίνουν συγκεντρώσεις
και από σένα ορθόδοξε ζητώ ‘’παρών’’ να δώσεις.

4 Μάη2000

Από τη δίκη δεσποτάδων Απρίλης 1999

Η Σύνοδος η Ιερά συνήλθε να δικάσει
πεντέξι δεσποτάδες μας για υποκόσμια δράση,
διότι εκεί που μέτραγαν της εκκλησιάς τα χρήματα
επέσανε σε κρίματα.
Μία δραχμούλα  έδιναν ν’αγοραστούν κεριά
κι εννιά οι ‘’άγιοι’’ έβαναν σε πιο καλή μεριά,
διότι τα κεριά ως γνωστόν θα γίνουνε καπνός
ενώ αν τα πάει ο ‘’άγιος’’ θα φάει κι ο εγγονός.
Έτσι της δίκης άρχισε  σκληρή διαδικασία
κι ο ένας τον άλλον βλαστημά και σειέται η εκκλησία.
Θου  Κύριέ μου και Θεέ σκασμόν τω στόματί μου,
μην αναφέρω τις βρισιές και κολαστεί η ψυχή μου.
Μα εκεί που ο ένας τράβαγε τον άλλον απ’τα γένεια
κι η αίθουσα εγέμισε μαλλάκια μεταξένια
εν είδει χιλιοδόλλαρου το πνεύμα κατεβαίνει
στα ράσα των ‘’αγίων΄’ μας και τα κεφάλια μπαίνει
κι ακούστηκε η γλυκειά φωνή του πρώτου επισκόπου,
που όσοι δεν κλέψαν κόντεψαν να μείνουν επί τόπου.

-Λάβατε; Φάγετε λοιπόν τα δισσεκατομμύρια,
μα να τηρείτε στο εξής τα ιερά μυστήρια.
Γι’αυτό λοιπόν, παπάδες μου, ειρήνη ρε υμίν,
σας δίνω και συγχώρεση, παλιάνθρωποι. Αμήν.

Απρίλης 1999

Οι πολεμάρχοι – Μάρτης 2007

Η σύνοδος ευρίσκεται σε πλήρη απαρτία

και ομιλεί ο Χριστόδουλος για σοβαρά κι αστεία.

Χρυσοδιαμαντοπόκιλτη η μίτρα λάμψεις χύνει,

το πετραχείλι κι ο σταυρός εκπέμπουνε σαγήνη.

Κρατάει την ποιμαντορική τη ράβδο στο δεξί του

κι ως την κουνάει εδώ κι εκεί τον τρέμουν οι εχθροί του.

Της Ζάκυνθου ο άγιος ζητάει κάτι να πει,

μα αυστηρά ο Χριστόδουλος του κράζει΄.-Σιωπή.

Δεν θέλουμε φερέφωνα εδώ του Πατριάρχη,

που γίναμε εξαιτίας του παπάδες πολεμάρχοι

κι αγωνιζόμαστε σκληρά,γιατί ύπουλα ζητάει

τις μητροπόλεις του βορρά τις πλούσιες να φάει.

Όσοι πιστοί μου σύντροφοι ,εδώ σας βεβαιώνω,

ότι στον πόλεμο θα βγει ο αρχηγός σας μόνο

και έχω όπλο μυστικό μα δεν το φανερώνω.

Γιατί ν το πω, οι άσπονδοι οι φίλοι εδώ πέρα ,

θα ενημερώσουν τον εχθρό την ίδια τούτη μέρα.

Όποιος λοιπόν επιθυμεί ,θα του το πω στ’αυτί

κι ότι θα βγάλει τον σκασμόν εδώ θα ορκιστεί.

Πρώτος τον επλησίασε σιγά ο Καλαβρύτων

κι ακολουθούσε δεύτερος ο κύριος Χαρίτων.

Ο Αμβρόσιος το ακουστικό σιάχνει να μη σφυρίζει

και ο Χριστόδουλος στ’αυτί σιγά του ψιθυρίζει΄.

-Αν λάχει και συναντηθώ με τον Βαρθολομαίο,

σαν θα μου δίνει φίλημα-και θα’ν το τελευταίο-

τρεις ψείρες μες τα γένεια μου θα έχω παγιδέψει,

που κάποια θα ερεθιστεί και θα μεταναστέψει

μες τα πυκνά τα γένεια του ή μες τα ματοτσίνορα

κι όταν μου ακούει το’όνομα θα φεύγει από τα σύνορα.

Ο Αμβρόσιος τον άκουσε και φεύγει μακριά του

και πάει πέρα ξύνοντας τα γένεια τα δικά του.

Και ο Χαρίτων πονηρός που κάτι’’εψυλιάστηκε’’

ν’ακούσει για το μυστικό, καθόλου δεν εννοιάστηκε.

Σημ.1)Οι σχέσεις Βαρθολομαίου-Χριστόδουλου είναι τεταμένες

για λόγους εξουσίας κυρίως.2 Ο άγιος Ζακύνθου εδηλώνεται

συχνά εναντίον των θέσεων του Χριστόδουλου.

Μάρτιος 2007

Στη μονή Εσφιγμένου προσεύχονται – Φθινόπωρο 2006

Μαύρη αντάρα πλάκωσε κάμπο,βουνό και στράτες,

βαρούν βαρειά τα σήμαντρα και τρέμουν οι διαβάτες

κι ένας τον άλλονε ρωτά ,ένας στον άλλον κρένει.’

-Γιατί’ναι μαύρο το βουνό; Σύγνεφο μη διαβαίνει

και φέρνει κοσμοχαλασιά, νερόχιονο, χαλάζι;

Γιατί χτυπάει το σήμαντρο και την καρδιά μου σκιάζει;

-Ουδέ χαλάζι έρχεται ή σήμαντρα χτυπάνε,

οι καλογέροι αγρίεψαν και το βουνό κουνάνε.

Πετάνε τετραβάγγελα,αφήνουν το τροπάρι,

παίρνουν μπαλτάδες και λοστούς και παν στον αρχοντάρη.

Τον βρήκαν που δοκίμαζε το κρέας το νηστήσιμο,

να δει αν το πετύχανε οι μάγειροι στο ψήσιμο.

Τους οπλισμένους βλέποντας αρπάζει το λιβάνι,

τους θυμιατίζει τρεις φορές μα δεν τους καλοπιάνει.

-Καλώς τα τα καλά παιδιά,καλώς τα παληκάρια

κοπιάστε να καθίσεται να πούμε τα χαμπάρια

ώσπου να γίνει το ψητό κι ο γούμενος να φτάσει,

που η νηστεία και προσευχή τον έχουνε κουράσει

κι ύστερα πάνω στο φα’ί’ η αγάπη να μας σμίξει,

να πιούμε και γλυκό κρασί ο ουρανός ν’ανοίξει.

Όλοι μαζί να ψάλλουμε το ‘’δόξα εν υψίστοις’’

και στις χορτάτες μας ψυχές να στεριωθεί η πίστις.’’

Ένας καλόγερος σφιχτός τον αγριοκοιτάει,

του αρπάζει το άγιο θυμιατό και πέρα το πετάει.

-Γέροντα βάλε τον σκασμόν ευθύς τω στόματί σου,

γιατί με τούτον τον μπαλτά θ’ανοίξει η κεφαλή σου.

Τριάντα χρόνια αρχόντεψες σε τούτο το κονάκι,

ήρθες καλογερόπαιδο μ’ολόξανθο γενάκι

και τρώγοντας και πίνοντας και νύχτα και ημέρα,

από την πόρτα πιο φαρδειά έκαμες την γαστέρα.

Γι’αυτό θα σε βοηθήσουμε εμείς έξω να βγεις

να πας εις τόπον χλοερόν ,εις τόπον προσευχής.

Ο αρχοντάρης βάζοντας στα χείλη του μειδίαμα,

του λέει γλυκά μαζεύοντας το ιερό θυμίαμα.’

- Μη μου ερεθίζεις τον θυμόν, τον τόνον μη σηκώνεις,

έχω ψυχήν ευαίσθητον και μου τηνε πληγώνεις.

Η θέση μου είναι δοτή από τον πατριάρχη

κι εκτός εμού κι ο γούμενος χάριν αυτού υπάρχει.

Σαν άκουσαν οι μαναχοί για το πατριαρχείο,

εφρένιασαν κι εκραύγασαν σαν άγριο θηρίο.’

-Εδώ θέση δεν έχουνε οι άνομοι προδότες,

που παν στον πάπα και μιλούν και του φιλούν τις μπότες.

Ρε αρχοντάρη κοιλαρά ,εδώ έχουν μόνο θέση,

όσοι τη μέση με σφιχτό σκοινί την έχουν δέσει.

Με άλλα λόγια δηλαδή κανείς εδώ δεν μένει,

παρά μονάχα οι μοναχοί που είναι εσφιγμένοι.

Συντρόφοι κλωτσοδιώχτε τους από τ’αρχονταρίκι.

βαράτε τους ,λεβέντες μου, δική μας είν’η νίκη.

Άρπαξε μια ,πάτερ Εφραίμ, που’κανες τον ωραίο

και για παρέα έπαιρνες απ’όλους τον πιο νέο.

Φάγε και συ Ιγνάτιε, πάρε και συ Γαβρίλη,

σκύψε Ευδόκιμε να δεις τον ουρανό σφοντύλι.

Φάε γροθιά Μεθόδιε και διόλου μη μιλήσεις,

που μπάτσος ήσουν κάποτε και μου’δωσες δυο κλήσεις.

Κι έτσι με σφιγμένες τις γροθιές

στη μονή του Εσφιγμένου,

έσπασαν τις κεφαλές

καλογήρων κι ηγουμένου.

Σημ.Οι διαπληκτισμοί άρχισαν από παλιά και συνεχίζονται αδιάκοπα. Το φθινόπωρο 2006 κορυφώθηκαν με σοβαρούς τραυματισμούς μοναχών κι από τις δυό παρατάξεις.